5 th's Valentine
posted on 22 Sep 2011 20:33 by noahhero in essay5 th's Valentine --
เรื่องราวของ 5 ความรัก ที่ไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่ก็ยังไม่ถึงจุดหมายปลายทาง
ปล.เรื่องนี้เขียนไว้เมื่อนานมาแล้ว และอยากเอาไปทำหนังสั้นมากๆ แต่ไม่มีโอกาสได้ทำซักที เฮ้อ~
**************************************************
พฤหัสที่ 12 กุมภาพันธ์ อ๋องโทรหาเกลียวซึ่งอยู่หอให้ออกมาด้วยกันตอนเย็นหลังเลิกเรียน
"อ๋อง มึงชวนกุออกมาทำไรวะ?"
เกลียวถามขณะที่อ๋องกำลังจอดมอเตอร์ไซค์คู่ใจ
"เออน่ะ" อ๋องตอบและเดินดุ่มๆเข้าไปในซอยที่เต็มไปด้วยร้านของขวัญ โดยที่เกลียวเดินตามไปติดๆด้วยความงุนงง จนอ๋องเดินมาหยุดหน้าร้านใหญ่ร้านหนึ่ง ซึ่งทั้งร้านประดับประดาด้วยตุ๊กตาหมีตัวใหญ่น้อย ทั้งนั่งอยู่และห้อยเพดานราวกับเป็นระย้า
"ตุ๊กตาหมี?" เกลียวหันมาทางอ๋อง "เดี๋ยวนี้เมิงหันมาเล่นของแบบนี้แล้วเหรอวะ? ฮ่าๆๆ"
อ๋องหันมาพูดอะไรซักอย่างใส่เกลียวแต่ไม่มีเสียงก่อนจะพูดต่อแบบมีเสียงว่า "กุชวนมึงมาช่วยเลือกของขวัญวาเลนไทน์"
"ของขวัญวาเลนไทน์?" เกลียวทวน "เออ"
"แล้วเมิงจะซื้อให้ใคร? อย่าบอกนะว่าให้กู ฮ่าๆๆๆ" เกลียวหัวเราะก่อนที่อ๋องจะหันมาพูดอะไรซักอย่างที่ไม่มีเสียงใส่
อ๋องยิ้มแล้วพูดต่อ "มึงจำผึ้งได้มะ?"
"ผึ้ง...." เกลียวทำท่าคิด ".......ผึ้ง.... อ๋อ!! ผึ้งคนที่เป็นดาวโรงเรียน ม.5 รุ่นเดียวกับเรานั่นอ่ะเหรอ?"
"เออนั่นแหละ กูชอบเค้ามานานแล้ว กูตั้งใจว่าพรุ่งนี้กูจะไปสารภาพกับเค้า นี่กูบอกมึงคนเดียวนะเว้ย อย่าไปบอกใคร" อ๋องยิ้มร่า
เกลียวชะงัก เหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง อ้าปากค้าง แต่หยุดพูด และปิดปาก แววตาเศร้าลง ก่อนจะยิ้มเป็นปกติและพูดต่อ "โด่!! แล้วกูจะดีใจมั้ยเนี่ย ฮ่าๆๆ" เกลียวและอ๋องหัวเราะ "แล้วทำไมมึงไม่บอกรักเค้าวันวาเลนไทน์ไปเลยวะ แบบที่ปกติชนเค้าทำกัน" เกลียวถามต่อ
"ปกติชนเค้าทำกันทั่วบ้านทั่วเมือง แต่กุไม่ใช่ปกติชน กุแนว" อ๋องพูด ก่อนที่เกลียวจะหันมาพูดอะไรซักอย่างที่ไม่มีเสียงใส่
"พี่อ๋อง!!" ส้มเผลออุทานออกมาเบาๆ พร้อมมองเหลียวหลัง จนฟ้อนต์หันมาถาม
"เป็นไรส้ม?" "อ๋อ เปล่า!!" ส้มรีบหันกลับมาตอบ ทั้งคู่เดินอยู่ในซอยที่เต็มไปด้วยร้านของขวัญ
"เออ แล้วส้มชวนเราออกมาทำไรเนี่ย?" ฟ้อนต์ถามต่อ
"อ๋อ เปล่าหรอก ก็แค่เซ็งๆอ่ะ เลยชวนออกมาดูของเล่นๆ" ส้มตอบ ยิ้มร่า และเดินด้วยท่าทางมีความสุขมากกว่าเก่า
"อื๋อ? อือๆ" ฟ้อนต์เกาหัวแกรกๆแล้วเดินตามส้มไป
ศุกร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ ที่โรงเรียน ตึกชั้น ม.3 ส้มกับฟ้อนต์นั่งทำรายงานด้วยกันในห้องตอนพักเที่ยง มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาพอดี แน่นอน... มีการแซวเกิดขึ้น
"เฮ้ยๆ คู่นี้หวานแหวนอีกแล้วเว้ย แค่อยู่หมู่บ้านเดียวกันแค่นี้ เฮ้ยฟ้อนต์!! มึงแอบชอบส้มป่าวว้า~" เพื่อนคนหนึ่งแซวขึ้น
ฟ้อนต์รีบหันขวับไปทางส้มซึ่งกำลังทำหน้าไม่พอใจมากๆใส่เหล่าตัวประกอบ และรีบหันกลับไปพูด "เงียบไปเลยมึงอ่ะ.. อ่าวส้ม!! จะไปไหนอ่ะ?" ส้มกำลังเก็บของใส่กระเป๋า แต่เรียกว่ายัดเข้าไปจะเหมาะกว่า
"ไม่ต้องรู้หรอก" แล้วก็เดินออกจากห้องไป เกิดความเงียบขึ้น ก่อนที่ฟ้อนต์จะลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห "เฮ้ยพวกมึงเล่นอะไรกันวะ"
"เอ้ย กูขอโทษ กูไม่รู้ว่าเจ๊แกจะโกรธขนาดนี้" เหล่าตัวประกอบหน้าซีด
"พวกมึงจะแซวอะไรก็ดูมั่งดิวะ มึงคิดรึเปล่าว่าคนโดนแซวจะรู้สึกยังไง" และมองออกไปตรงทางเดินที่ส้มเพิ่งเดินพ้นสายตาไป อย่างเป็นห่วง
ส้มนั่งกินข้าวคนเดียว นั่งเรียนคนเดียว รอรถเมล์คนเดียว กลับบ้านคนเดียว และเดินเข้าหมู่บ้านคนเดียว ในขณะที่ปกติแล้วจะต้องมีฟ้อนต์อยู่ข้างๆเสมอ เมื่อเดินมาถึงเสาไฟฟ้าต้นสุดท้ายก่อนจะถึงบ้าน ส้มเห็นอ๋องยืนอยู่หน้าบ้านกับผึ้ง
"ขอบใจนะที่อุส่าห์มาส่ง จริงๆไม่ต้องลำบากก็ได้ เราก็กลับเองเป็นปกติอยู่แล้ว" อ๋องยิ้มและโบกมือ หน้าดูแดงๆ ผึ้นหันหลังจะเดินเข้าบ้าน
"ผึ้ง!!" อ๋องเรียกผึ้ง ทำท่าทางกระอั่กกระอ่วน ผึ้นหันกลับมามอง "หืม? อะไรเหรอ?"
"เอ่อ.....คือ...... เราว่า.... เรา..ชอบผึ้งอ่ะ"
ส้มวิ่งกลับไปทางที่เดินเข้ามา ทั้งตกใจและโมโห จนมาถึงสนามเด็กเล่น ส้มทำหน้าบูดและนั่งแกว่งชิงช้าเล่น ไม่ยอมเข้าบ้าน จนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มแสด ฟ้อนต์เดินกลับมาถึงสนามเด็กเล่น สังเกตเห็นส้มนั่งอยู่ที่ชิงช้า เลยเดินเข้าไปนั่งชิงช้าตัวข้างๆ
"ส้มเป็นไร? วันนี้เรารอส้มตั้งนานแน่ะ ว่าแล้วต้องกลับมาก่อน" ฟ้อนต์พูด
ส้มถอนหายใจ "ป่าว" น้ำเสียงเอือมระอาและไม่ได้มองหน้าฟ้อนต์
ฟ้อนต์เงียบไปครู่หนึ่งมองส้มแล้วพูดขึ้นทำลายความเงียบ "ทำรายงานเสร็จยัง?" "ยัง" ส้มตอบแทบจะทันทีและยังคงไม่มองหน้าฟ้อนต์
"รายงานส่งวันนี้นา ยังไม่ได้ส่งเหรอ?" ฟ้อนต์ถาม ขณะที่เสียงรถมอเตอร์ไซค์ของใครคนหนึ่งดังขึ้นแล้วค่อยๆหรี่หายไป
"เลิกยุ่งกับเราซักทีได้มั้ย เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นก็เข้าใจเราผิดอีกหรอก!!" ส้มเดินกลับเข้าบ้าน ปล่อยให้ฟ้อนต์นั่งอยู่คนเดียว ในขณะที่ฟ้าค่อยๆมืดลง
น้ำผึ้งและน้ำส้มเป็นพี่น้องกัน ทั้งสองคนย้ายมาอยู่หมู่บ้านเดียวกับฟ้อนต์เพื่อมาเรียนเมื่อตอนที่ผึ้งอยู่ ม.3 และส้มอยู่ ม.1 ส่วนพ่อและแม่ของทั้งสองคนอยู่บ้านอีกหลังหนึ่งที่อยู่อีกจังหวัด ผึ้งมักจะกลับเองคนเดียว ส่วนส้ม เมื่อเห็นว่ามีเพื่อนอยู่ใกล้บ้านกัน ผึ้งจึงอนุญาติให้กลับมาพร้อมกันแทน
เมื่อเข้ามาถึงบ้าน ส้มเดินดุ่มๆไปที่โซฟาเปิดทีวีดูโดยไม่สนใจผึ้ง "อ่าวส้ม กลับมาแล้วเหรอ?" ผึ้งพูดขึ้น
ส้มเงียบไปซักพักก่อนจะเริ่มพูด "ทำไมพี่ผึ้งทำแบบนี้อ่ะ" ตามองอยู่ที่ทีวี
"พี่ทำอะไร?" ผึ้งทำสีหน้างุนงง "พี่ก็รู้ว่าส้มชอบรุ่นพี่คนนึงอยู่ ส้มก็เล่าให้พี่ฟังประจำ" ส้มหันมาหาผึ้งและเริ่มขึ้นเสียง
"แล้วพี่จะรู้ได้ไงว่าเป็นใคร?" ผึ้งงุนงงและเริ่มไม่ชอบใจในอาการของน้องสาว
"ส้มชอบพี่อ๋อง!!! ได้ยินมั้ยส้มชอบพี่อ๋อง!!!!!" ส้มตะโกน
เสียงมือของผึ้งกระทบกับแก้มของส้ม ผึ้งมือสั่นระริก น้ำตาเริ่มไหลออกมา ส้มเอามือจับแก้มตัวเองที่มีรอยแดงเป็นปื้นและร้องไห้
"เราเป็นพี่น้องกันนะส้ม" ผึ้งพูดเสียงสั่นเครือ "พี่รักส้มที่สุด เราอย่าเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทำให้ทะเลาะกันสิ" ส้มสวมกอดผึ้งและร้องไห้โฮออกมา ผึ้งกอดส้มไว้จนกระทั่งน้องสาวหยุดร้องไห้และคลาดกอดออกมามองหน้า
"เมื่อกี้ส้มเห็นพี่อ๋องมาบอกว่าชอบพี่"
"อ๋อเรื่องนี้เอง... แต่พี่ไมได้ชอบเค้า พี่เลยปฎิเสธเค้าไปแล้วจ้ะ" ผึ้งพูดและยิ้มทั้งคราบน้ำตา
ส้มยิ้มและสวมกอดผึ้งอีกครั้ง
เป็นเวลาดึกแล้ว แต่อ๋องและเกลียวยังไม่หลับ ทั้งคู่นั่งกินเหล้า(ซึ่งอ๋องเป็นคนออกตังค์ซื้อมาเองทั้งหมด)อยู่ที่หอของเกลียว หลังจากที่โดนผึ้งปฎิเสธมาอ๋องก็เมาหัวทิ่ม ในขณะที่เกลียวยังไม่เมาเพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องมีคนเมาก่อนอยู่แล้ว จึงแค่กินแบบจิบๆเป็นเพื่อน
"มึงดูนะเว้ย.... กูอุส่าห์รวบรวมความกล้า...ไปสารภาพเค้านะเว้ย" อ๋องพูดเรื่อยๆขณะที่เกลียวนั่งฟัง "เค้ายังไม่สนใจกุเลย กูเกลียดหมีแพนด้าว่ะ มันมีดีอะไร ทำไมเค้าถึงต้องไปชอบมันวะ กุนี่ยังหล่อกว่าเลย... เอิ้ก"
"แล้วหมีแพนด้าเกี่ยวไรด้วยวะ? พอละๆกูว่ามึงเมามากละ" เกลียวพูด
"กูไม่ได้เมานะเว้ย... อีกหน่อยนะกูจะปั้นช้างไทยให้ดังกว่าหมีแพนด้าเลยคอยดู เอิ้ก... กู เกลียดแมงสาบว่ะ เอิ้ก" แล้วก็หงายหลังตึง
"ฮ่ะ ฮ่ะ" เกลียวหัวเราะพ่นลมหายใจ ส่ายหน้าและลากอ๋องไปนอนบนเตียง เกลียวเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อ๋อง เสร็จแล้วก็ออกไปหาร้านดอกไม้ซื้อกุหลาบช่อเล็กๆมาช่อหนึ่งเอามาแช่ไว้ในตู้เย็น
เสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์
ผึ้งมาส่งส้มที่โรงเรียนเพื่อมาส่งรายงาน ขณะที่กำลังจะเดินผ่านเข้าประตูโรงเรียน ทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งตะโกนเรียก ใครคนนั้นคืออ๋องนั่นเอง อ๋องวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับกุหลาบช่อเล็กๆช่อหนึ่ง
"ขอโทษครับ" อ๋องตะโกน ผึ้งและส้มหันมามอง "สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับผึ้ง เอ่อ... ถึงเราจะไม่ได้คบกันก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยเราขอเป็นเพื่อนกับผึ้งนะ" อ๋องยิ้ม ผึ้นหันมาทางส้ม ส้มยิ้มให้ ผึ้งจึงยิ้มและรับดอกไม้มา แววตาของส้มดูเศร้าลง แต่ยังคงยิ้มได้อยู่ อ๋องคงจะเป็นคนที่ดีใจที่สุด แล้วทั้งอ๋องและเกลียวซึ่งเดินมาถึงทีหลังก็ได้โบกมือลาผึ้งกับส้มที่เดิมเข้ามาในโรงเรียน
"เห็นมั้ยล่ะ กูบอกมึงแล้ว ถ้าเริ่มจากการเป็นเพื่อนก่อนก็โอเคนะเว้ย" เกลียวพูดขึ้นมองหน้าอ๋อง
"เออ กูเชื่อมึงอยู่แล้วน่า วู้วววว~" อ๋องยิ้มและกระโดดตะโกนด้วยความดีใจ "ดีใจว่ะ.. งั้นวันนี้กุเลี้ยงข้าวมึงเอง กูรู้จักร้านนึงอร่อยสาด"
"ร้านหัวมุมนั่นอีกแล้วดิมึง" "เออดิ ฮ่าๆๆ ไมอ่ะ? มึงเบื่อเหรอ?" เกลียวมองหน้าอ๋องซักพักก็พูดขึ้นยิ้มๆ ไม่มองหน้าอ๋อง
"ป่าว... ถ้ามึงชอบ กุก็กินได้"
"เออมันต้องงี้ดิ เรื่องมากเดี๋ยวป๋าไม่เลี้ยงนะอิหนู ฮ่าๆๆๆ" อ๋องหัวเราะ เกลียวหันมามองหน้าอ๋องแล้วพูดอะไรซักอย่างที่ไม่ได้ยินเสียง ก่อนจะยกขาขึ้นเตรียมถีบ อ๋องที่รู้ตัวทันก็วิ่งนำไปข้างหน้าแล้วหัวเราะ "ฮ่าๆๆ" เกลียวเอาขาลง แววตายังคงเศร้า หลับตาลงถอนหายใจแล้วลืมตามองอ๋องที่วิ่งไปข้างหน้าแล้ว ก่อนจะยิ้มแล้วตะโกนขึ้น "เฮ้ย รอกูด้วย" แล้ววิ่งไปกอดคออ๋อง
ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน
ผึ้งเดินมาส่งส้มที่หน้าตึก ม.3 "ส้มจะกลับเองใช่มั้ย งั้นพี่ไปก่อนนะ" ผึ้งบอก "ค่ะ เดี๋ยวส้มกลับเอง" แล้วผึ้งก็เดินออกไป ส้มเดินเข้าไปที่ห้องพักครูและเดินหาโต๊ะที่ส่งงาน เห็นกองรายงานตั้งอยู่และยังไมได้ตรวจ ส้มจึงถอนหายใจโล่งอก แต่พอยกรายงานขึ้นมาจะวางก็มองเห็นปกที่ส่งอยู่บนสุด
มันเป็นรายงานที่มีปกที่เขียนชื่อตัวเองเอาไว้
ส้มมองซักพักก็ยิ้มและส่ายหน้า แล้วจึงหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาฟ้อนต์ "โหล อยู่ไหนอ่ะ?" ส้มพูด
"อ่ะ... เออ..อยู่ร้านป้าใจดีที่โรงเรียนอ่ะ" ฟ้อนต์ตอบตะกุกตะกัก
"แล้วไปทำไรโรงเรียนอ่ะ? วันนี้วันหยุดนะ" ส้มพูดต่อ อมยิ้ม
"อ๋อ... เออ มากินข้าว"
"เออ งั้นอย่าเพิ่งกลับ เดี๋ยวเราไปหา"
ส้มเดินมาที่โรงอาหารโรงเรียน และเจอฟ้อนต์นั่งอยู่หน้าร้านข้าวแกงป้าใจดี
"ดีฟ้อนต์" ส้มเดินเข้าไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงตรงข้าม
"อืม ดีส้ม มาทำไรโรงเรียนอ่ะ"
"อ๋อ มากินข้าวเป็นเพื่อน"
ทั้งคู่แอบอมยิ้ม
"อ่าว" ฟ้อนต์มองไปรอบๆ "มาอยู่กับเราแบบนี้ไม่กลัวพวกนั้นเข้าใจผิดเหรอ?"
"มีแต่คนบ้าแหละที่มาโรงเรียนวันเสาร์" ทั้งคู่มองหน้ากัน แล้วหัวเราะ "แล้วอีกอย่าง..." ส้มหยุดพูด ฟ้อนต์หันมามอง
"เรารู้แล้วว่าเราอยากอยู่กับใคร" ทั้งคู่มองหน้ากัน เงียบกันไปซักพัก
"..........อ่ะ...เออ... สั่งข้าวดิ" ฟ้อนต์บอก
ฟ้อนต์หน้าแดง
"อืม" ส้มตอบ อมยิ้มแก้มแดง
- จบ -
............................................................................................................
•เพราะความรัก มีรูปแบบที่หลากหลาย จนบางครั้งความรักของเราจึงไม่เป็นไปอย่างที่คาดหวัง แต่ถึงกระนั้น ความรักก็ทำให้เราทุกคน มีความสุข
ปล.2 ที่ผมไม่เขียนความสัมพันธ์ของ 5 ตัวละครก่อน เพราะต้องการให้ค่อยๆรู้จักตัวละครแต่ละตัวไปพร้อมๆกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นครับ
