เคยตอบคำถาม "If you could change any law, what would it be?" ว่า
''อืม.. ไม่รู้สิ แต่รู้สึกเหมือนกับความเท่าเทียมกันของมนุษยชาติค่อยๆหายไปทุกทีความเข้าใจซึ่งกันและกันที่แต่ก่อนมีตอนนี้มันกลายเป็นความรู้สึกที่ต้องการให้คนอื่นมาเข้าใจตนโดยที่ตนไม่เคยคิดจะเข้าใจสิ่งรอบกายเลย ถ้าจะเอาเหตุผลนี้ไปเปลี่ยนแปลงกฎ เกรงว่าจะถูกหาว่าเป็นคอมมิวนิสอ่ะนะ''
..............................................................................................
เคยคอมเมนต์ในบล้อกของชาวบ้านเรื่อง กลัว ว่า
บางครั้งจึงได้คิดว่าอยู่คนเดียวไปเลยดีกว่าไหม? อย่ามาวุ่นวาย
และบางครั้งที่คิดแบบนั้นก็เกิดรู้สึก "เหงา" ขึ้นมา
ทั้งๆที่บอกตัวเองว่าเรายังมีเพื่อนมากมาย
ทั้งๆที่เราบอกตัวเองว่าอยู่คนเดียวก็ได้ กลัวอะไร
แต่สุดท้ายก็กลัวอยู่ดี...
อะไรที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกแตกต่างจากผู้คนมากมาย คำตอบมันอยู่ตรงหน้าของข้าพเจ้าเองแท้ๆ แต่ข้าพเจ้ากลับมองเห็นมันอยู่ไกลเกินระยะแขนจะเอื้อมคว้าไปถึงได้ สิ่งใดที่ลวงตาข้าพเจ้าอยู่ สิ่งใดกันที่คอยกระซิบอยู่ข้างหูข้าพเจ้าเนิ่นนานมา หรือในสิ่งที่ปรากฏให้เห็นอยู่จริง ทั้งรูปร่างหน้าตา จังหวะการเต้นของหัวใจ ระบบการไหลเวียนของเลือด การหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อ การส่งต่อความคิดประสาทกับระบบเซลล์ประสาท การเคลื่อนไหวในอิริยาบถที่เคยชิน สิ่งที่มองเห็นได้ด้วยสายตาของข้าพเจ้าเอง ทั้งสิ่งที่อุปโลกน์ขึ้นตามความคิดฝังหัว จินตนาการ กระแสวังวนแห่งโชคชะตา ความคิดอ่านที่ปกปิดเป็นความลับที่ลึกที่สุดในจิตใจ ตารางเวลาแห่งเสียง ท่วงทำนองของลมหายใจ สิ่งเหล่านี้หรือที่ทำให้ข้าพเจ้าแปลกแยกไปจากพวกเขา ทั้งๆที่ข้าพเจ้าพยายามทำความเข้าใจและเริ่มต้นที่จะสดับฟังเสียงมากมายที่ต้องการให้ข้าพเจ้าเข้าใจและรู้สึกแบบเดียวกับพวกเขา แต่ทั้งอย่างนั้น พวกเขาทั้งหลายไม่เคยที่จะลองฟังเสียงของข้าพเจ้าบ้างเลย ข้าพเจ้าไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม เสียงเหล่านั้นเย้ยหยันประณาม ดูแคลน ปล่อยให้ข้าพเจ้ารอคอย สร้างบาดแผลที่กรีดยิ่งลึกลงไปบนรอยแผลนั้น หรือนอกเหนือจากนั้นแล้ว ข้าพเจ้าควรทำตัวอย่างไร กับสังคมที่ตัวเองก็ยังเข้าไปไม่ได้ ได้เพียงแค่เอื้อมมือตะเกียดตะกายไขว่คว้าอยู่ภายในกรงของความคิดของข้าพเจ้าเอง ทุกสิ่งเหล่านั้นข้าพเจ้าไม่อาจทำความเข้าใจซึ่งมันได้เลยแม้แต่น้อย...
ท่านสั่งให้ข้าพเจ้าทำ ข้าพเจ้าก็ทำ แล้วเหตุใดข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านทำบ้าง ท่านถึงไม่ทำ ?
เพียงแค่ทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ไม่ใช่ให้ข้าพเจ้า เข้าใจท่านแต่เพียงฝ่ายเดียว...